Bij Triade Vitree werken mensen met hele verschillende achtergronden, uit andere landen en met hun eigen verhaal en geschiedenis. Zo ontmoeten we op de Bachweg in Almere twee collega’s uit twee totaal verschillende culturen. Toch blijkt al snel dat Irene Badilamu uit Congo en Anastasiia Shono uit Oekraïne ook één ding gemeen hebben: een warm hart voor de cliënten. “Er is hier zoveel mooi werk te doen,” zegt Anastasiia.
De 29-jarige Anastasiia is 4,5 jaar geleden naar Nederland gekomen vanwege de oorlog in haar land. “Via Facebook kwam ik in contact met een Nederlandse familie in Leiden. Ik heb daar bij hen jaren op een kamer gewoond. Dat gaf mij de gelegenheid om de Nederlandse taal en cultuur te leren kennen,” vertelt de Oekraïense, terwijl ze tijdens het gesprek af en toe naar het juiste woord zoekt. “Het was een goede kennismaking met Nederland. Ik heb in die tijd onder andere gewerkt bij McDonald’s en in verschillende fabrieken. Inmiddels heb ik een nieuwe kamer in Almere voor mezelf en werk ik als leerling bij Triade Vitree.”
Diploma
De komst naar Nederland van de 39-jarige Irene is al wat langer geleden. Twaalf jaar geleden kwam zij uit Congo naar Nederland, zonder haar man en zwanger van haar eerste zoon. Inmiddels heeft zij vier kinderen, van wie de jongste nu anderhalf jaar is. En net als Anastasiia werkt zij als leerling bij Triade Vitree. “De eerste vier jaar had ik hier in Nederland geen werk. Ik heb toen wel de Nederlandse taal geleerd en mijn inburgeringscursus gevolgd. In Congo ben ik opgeleid tot verpleegkundige. Dat wil ik hier ook graag, maar ik wil niet werken zonder een geldig diploma. Ik ben begonnen als stagiaire bij andere zorginstellingen en in 2022 als stagiaire bij Triade Vitree terechtgekomen. Begin november hoop ik mijn diploma Maatschappelijke Zorg - Verzorgende IG te halen.”
Veel voldoening
Zowel Anastasiia als Irene zijn enthousiast over hun werk op een EMB-groep (Ernstig Meervoudige Beperking) bij Triade Vitree. “Een vriend gaf mij de tip een baan in de zorg te zoeken. Dat past bij mij. In Oekraïne werkte ik in de ICT, maar ik vind het veel leuker om met mensen te werken. En dat is ook goed voor mij, ik moet nu veel Nederlands praten,” zegt Anastasiia. Dat wil niet zeggen dat het niet soms zwaar is om te werken, een opleiding te volgen en dan ook nog een privéleven te hebben. Irene: “Elke maandag gaan wij naar school. Ik heb hier een contract van 24 uur, maar vaak werk ik veel meer. Dat is met vier kinderen best zwaar, maar het geeft ook veel voldoening”.
Brood met kaas
Als de twee collega’s wordt gevraagd naar de cultuurverschillen met hun geboorteland, beginnen ze beiden te glimlachen. “Je moet hier echt overal een afspraak voor maken. Een verjaardag, een afspraak. Een bezoek aan de tandarts, een afspraak. Bij iemand eten, een afspraak… Je loopt niet zomaar ergens binnen. Daar moest ik wel erg aan wennen,” zegt Anastasiia. “En Nederlanders willen alles plannen. Ik ben in augustus jarig, maar mijn vrienden zijn in april al bezig met een cadeautje.”
En ook de eetgewoonten zijn niet te vergelijken. “Brood met kaas, dat kende ik natuurlijk niet. Altijd brood met kaas,” lacht Irene. “En oliebollen aten wij in Congo iedere dag, niet alleen tijdens Oud en Nieuw en zeker niet met poedersuiker. Maar inmiddels ben ik wel dol op stamppot boerenkool en op stamppot andijvie.”
Moeilijke vraag
Hoe haar toekomst eruitziet, weet Irene nog niet. Wel weet ze dat ze ooit verpleegkundige wil worden. Als zij over een enkele maand haar diploma heeft behaald, wil zij daarna graag de mbo-opleiding verpleegkunde gaan volgen. Ook Anastasiia weet nog niet hoe haar toekomst zich ontvouwt. “In verband met de oorlog is dat een erg moeilijke vraag. Ik was van plan om na een half jaar terug te gaan naar Oekraïne, maar inmiddels ben ik hier nu al vier jaar. Ik heb een relatie en ik bouw een eigen leven op. Maar ik vind het lastig om te lachen en plezier te maken. Mensen hebben het in mijn land mentaal erg zwaar. Als de oorlog is afgelopen kan ik misschien met mijn ervaring mijn land helpen. Ik hoop het.”
Spring in het diepe
Voor mensen die uit een ander land en een andere cultuur in Nederland komen, hebben Anastasiia en Irene nog wel een aantal tips. Anastasiia: “Kom uit je eigen groep. Het is belangrijk om met eigen familie of landgenoten te zijn, maar zeker ook om andere mensen te ontmoeten. Dat is niet altijd gemakkelijk, maar daar leer je ontzettend veel van. Zowel de taal als de cultuur. En er is zoveel mooi werk te doen. Juist ook in de zorg.”
Irene vult aan: “Leer de taal, dat is als inburgering heel erg belangrijk. Zoek werk en volg een opleiding, zeker als je jong bent. Blijf niet stil zitten, spring in het diepe. In de zorg ben je altijd welkom. We zoeken veel mensen en collega’s zijn altijd bereid je te helpen.”
